Triste-sa

Tristè-sa

Si tà domanda, cu-sa l'è tristè-sa ?
mé che, dè la mé tristè-sa so 'l padrù
örèse 'ndirisàt con tött franchè-sa
e dit, spiegàt, portàt in cunvinsiù.

Tristèsa, l'è vardàs dét an del spècc
analizà tüta la nostra ita
vès lé malacc, blocàcc, det in del lècc,
e rencorzès pürtrop, ca l'è finita.
Tristè-sa l'è, det in del munt vardà,
tött brött, catìff, distórt, che 'l stà piö 'n pé,
convincès che ghè piö negót de fà,
con töte i lòte, i sfórs, che té tà fé.
Quàtt tép mé to scultàtt, co la me urègia
ormai tè scolte piö, ma grasie a mé
tistèsa tà sét brüta, tà sét vègia
tristèsa ! té và là, che me stó ché.

*...*
(Autore Dominoni Pietro 1970)