I AQUE
DE' SAN PELEGRI'
Ai tep, di nòscc nóni
ol Brèmp al curia,
per larg e per longh:
nissü i s' rincorzia,
'l gh'èss oter de fà,
che chèl dè bagnà.
Scundìcc in di corne,
chì bei fontanì,
sens'otra pretesa
che stà picinì,
no i ghia dè pensà
che a... rinfrescà.
Dè sira i copiète,
i 'ndaa ai seriöi,
per bìf dè chè l'aqua
per dàs ü basì,
vardando la lüna,
sognando öna cüna.
Ma adès ol progresso,
a forsa 'stödià,
la ést che a biv l'aqua,
bisogna pissà:
l'inventa öna tassa
a ü tàt a la cassa.
E 'nturèn a i spine,
'l ve sö i pissadur,
bütighe dè lüsso
co i sò albergadur,
'ndoè s'pissa dè màt,
pò 's pissa a dè ràt.
Per San Pelegrì,
no 's'vèt a girà,
chi siòre chì siure
ch'i stanta a pissà,
ch'i 's grata la pansa,
chi cor a 'n dè stànsa.
Ch'i sofre dè càlcoi,
ma càlcoi sbagliàcc,
ch'i pissa 'n po tróbe,
e i dis ch'i è 'nfregiàcc,
in fì töcc i mai,
dal có 'nfina ai cai.
E zò ste caràfe,
matina e mesdé
con piö ch'i tè sgiunfa,
con piö la fà bé,
pò quando l'è tropa,
o 's pissa o s'is-ciòpa.
In gir e in alberghi,
contecc comè papa,
no l'è che ü discors,
"permès la me scàpa !"
E sira e matina,
i parla dè ürina.
E adèss co la lüna,
tacàcc sota i spine,
fasendoga l'asen
a quacc issiurine,
's pöl sèntès a dì:
"Mé scàpa 'l pissì !"
Se a töcc chi chè ansa
's pöl miga scapaga,
'spöl sè ! ma 's respònd
"Pöss prope piö daga",
"ma 'nsoma 'l mé pàghe,"
"o 'l pisse 'n di braghe !"
I pissa in taliano,
e 'n töcc i dialècc,
ü qualch per isbaglio,
i pissa a 'n dèl lècc,
po' méss, e 'ntrombàcc,
i dis ch'i è südacc.
I pissa i Todèsch
Spagnöi e Francés,
Inglés, Mericani
-chè lé 'm sè capés-
insoma ü bocal
intèrnasiunal.
O aqua bel'aqua
dè töte i funtane,
delissia di bósé,
cöcagna di rane,
con té mè contènte,
dè fà 'n quàlch polènte.
O aqua 'n botiglia,
se a bièt mè ché spènde,
stà pör a la larga,
te oi bé, ma te ènde,
perchè 'n fi d'la fì,
me pisse a cò 'l vì.
_***_
Giuseppe Mazza (Felipo)
Poesia tratta da:
"I poeti del Ducato di P.zza Pontida"
(Trascrizione a cura di Dominoni P.)
|
