Ol nono
Al mio papà.
I cönta, che tàt tép, sesantàgn fà
i nos-ce pader, chi era amò zuenòcc
i laoràa del dé po ach dè nòcc
per portà, 'n qualch michète a la sò cà.
An chèi tepp là, per vèsga 'n quach ghelì
e pödi bièn ü càles..., mess toscà
a l'era necessare, e, laorà
sènsa vardà gnà sira, gnà matì.
Adèss mi ciama "Nono", i nos-c Papà,
Regorde ol Nono, col sò mèss toscà,
'n sà miga nu, la vita chi gà facc,
se tanto i guère, tance n'à copacc,
'n quach vü, ne rèsta...per tèstimonià.
cassat in dè la boca, tött ol dé
'ntanto che la mé Nona, 'n vèrs mesdé
la scödèlaa la söpa per mangià.
I Noni si vètt semper 'n mèss i tré
I cata sö la lègna per brü-sà
col sàc in spàla chi, sirca 'n di foss,
i regòi chèl chi vèt, anfina a i oss,
i spigula, 'n po d'erba, 'n po dè fé.
i la catàsta piano dét al sàc
i turna tarde, quando i sà sènt stràc
ma sèmper, sèmpre pié dè dignità.
Con't i sò mà, chi trèma per l'età,
Mé bàse 'n do camìnet, car me Nono
ghè dà öna caresina ai sò neudi
i ciàpa 'l fiàsch, ne biff ü calesi
dopo dicc sö 'l ròsare, i và a po-sà.
me so mia degn dè ardàt, o car Papà
quando con töt la Mama, in dè la cà
la tò presènsa l'era ü grande dono.
Adèss Vu mé manchiff, las-sém löcià,
anche le Mame, i vè vègnide dré,
'n resta 's per noter sèmper, dé per dé
i nos-ce scècc....ga otèr dè pènsà.
Piero
