LA NÉBIA

Sa rèspira piö fórt, quant g'hè la nèbia,
coi gutìne che 'n gola tà spiöréss,
i pulmù, che dè frèsch s'annümidéss
al cuntrare dè quant, sa fa la trèbia. La visiù dè luntà, la tà sparéss,
sa 'nbacüca töcc quanc, grànc e s-cètì,
i carècc, söl dèdré 'npi-sa i lümì,
ol parlà de la zét, che sa 'nfeltréss. Ol pensér an vèrs tè, se fa piö spèss,
mè regordet grant tant, quant sie murùs,
quando té, 'n tra dè noter sièt in mèss.

Me tè spète d'invèrne, töt ansiùs,
Prefere-se ai culur, ol tò bèl grìs.
Quando càlet, la sira, so giùius.
Cara nèbia, ve zo !.... me so tò amìs.
.*.*.
(Autore Dominoni P.)