Treì sùta la nif, sa l'è desèrt,
i strade sènsa us, sènsa culùr,
i piante ch'ì ga pö gnà 'n po de vért,
an ciél, gris e sturét, sènsa calùr.
Vé 'n sà na egina tüta 'ntirisidaQuando la ria 'n dè ce-sa, sènsa fiàt,
dè 'n vutantàgn o presapóc, a stima,
"Nona ! 'n du a nì a fernì 'n sé bunurida ?"
"O santèlo beato, ó a me-sa prima."
stò fagutèl dè stràs e dè urasiù,
la sà regorda pö, d'ès anciudàt
sö la crus, al Signur, suta 'l vultù.
Lü, 'l ga fà a la Madòna töt cumòs:"Sö 'n paradìs, mè tègn an cólt vergot:
"Té ést mama Maria ca l'è riada,
zibé ca l'è zélada 'nfina ai os ?"
ga respùnt la Madòna adulurada:
de ché a puchì, la é sö a picà la porta,
bisügna mia ricéela dè pitòc,
mè faga unur, coi àngioi faga scorta.
La egina, 'n dèl sò bànch, cont'al rusare,
a la ga pènsa gnà, por strafüsare,
d'ès portàt vià, tàt frèc, sö chèsta tèra,
che la spèta n'etèrna primaera.*.*
Autore TULLIO SANTAGIULIANA poeta e scrittore vernacolo trevigliese.
Trascrizione testo HTML Dominoni P.
(Click per A capo ) Copyright © Dominoni Pietro (aggiornato al 27 febb. 2000)
